Dagelijks nieuws van Rorate op Facebook en Twitter

Voor het dagelijkse nieuws vanuit katholiek perspectief gaat u vanaf nu naar de Facebook-pagina of Twitter-account van Rorate. Daar delen we de meest interessante nieuwtjes van diverse Nederlandse, Vlaamse nieuwsbronnen. Van de berichten die nog op deze site verschijnen krijgt u - indien u geabonneerd bent - wekelijks een elektronische nieuwsbrief, in de nacht van zaterdag op zondag. Binnen afzienbare tijd zal deze pagina volledig worden herzien. 

Arthur Luysterman werd geen rechter, maar bisschop

Arthur Luysterman werd geen rechter, maar bisschop
GENT (RKnieuws.net) - Op 1 februari gaf de Gentse Mgr. Arthur Luysterman zijn bisschopsstaf door aan Mgr. Luc Van Looy. Op 19 maart werd afscheid genomen van Mgr. Luysterman tijdens een dankfeest in de Sint-Baafskathedraal. Bisschop Luysterman leidde het bisdom Gent twaalf jaar, van eind december 1991 tot en met januari 2004. Hij zette zich meer dan 40 jaar lang in in het bisdom Gent en daarbuiten. Een interview.
Monseigneur, u werd geboren in 1932 en groeide op in Ninove. Uw middelbare schooltijd bracht u door in het Sint-Aloysiuscollege van Ninove en het Heilig-Maagdcollege van Dendermonde. Daarna begon u in 1950 aan uw priesterstudie. Waarom eigenlijk?

"Toen ik in het laatste jaar van het middelbaar zat, heb ik beslist priester te worden. Voordien droeg een rechtenstudie mijn voorkeur mee. Ik was graag vrederechter geworden."

Maar uiteindelijk heb ik voor het priesterschap gekozen. Omdat ik werkelijk iets wilde doen voor de samenleving, leek me dat de beste keuze.

"In die jaren gingen veel jonge mannen naar het seminarie. Van de vijftig leerlingen in het laatste jaar middelbaar op de school waar ik zat, zijn er toen twaalf de priesteropleiding begonnen. Er was geen enkel beroep waar zo veel kandidaten voor waren. Ik was een van de eerste seminaristen die in het seminarie van Mariakerke begonnen zijn. We waren met 29, een kleinere lichting dan nog wel. In het jaar dat we gewijd werden, was het niet mogelijk voor iedereen meteen bezoldigd werk te vinden. Vandaar dat aan velen voorgesteld werd verder te studeren. Ik kreeg de kans om in Leuven kerkelijk recht te volgen."

U bent daarna in de Belgische Krijgsmacht terechtgekomen. Laten we uw curriculum even overlopen... In 1959 werd u professor in de moraaltheologie aan het opleidingscentrum voor miliciens-priesterkandidaten en religieuzen CIBE in Aalst. In 1966 werd u er superior. Na het verdwijnen van CIBE werd u dan eerst adjunct van de opperaalmoezenier bij de Belgische Krijgsmacht en in 1973 opperaalmoezenier.

"In de kazerne van CIBE kregen miliciens-priesterkandidaten een tweeledige opleiding: militaire en theologische vorming. Elk bisdom stuurde er een priester naartoe om les te geven. Ik gaf daar ethiek. Maar in de loop der jaren nam het aantal seminaristen in het leger sterk af en uiteindelijk werd dat instituut afgeschaft. Les en conferenties geven en het werken met de aalmoezeniers, als opperaalmoezenier, heb ik heel graag gedaan. De bisschoppen waren ervan overtuigd dat de legerdienst een excellente gelegenheid bood om aan pastoraal te doen. Voor de aalmoezeniers was daar dus een belangrijke taak weggelegd. Als opperaalmoezenier begeleidde ik ongeveer honderd aalmoezeniers en stond mee in voor hun vorming. Op een bepaald moment was onze voornaamste opdracht niet de pastorale zorg voor de miliciens, maar wel voor de vele families van militairen die in Duitsland woonden. Dat was een vorm van categoriale pastoraal over de parochiegrenzen heen. Dertig jaar heb ik in totaal bij de Belgische Krijgsmacht gewerkt. Graag, maar uiteindelijk was het lang genoeg."

In 1990 werd u dan tot bisschopcoadjutor van Gent benoemd. Een verrassing?

"Vrijdag de dertiende juli 1990 werd ik door de paus benoemd tot bisschop. Ik had dat niet verwacht. Op dat moment woonde ik in Brussel, maar ik kende wel veel priesters in het bisdom Gent en had heel wat contacten met Gent."

Bent u tevreden over waar u als bisschop hebt aan meegewerkt?

"In de eerste maanden van mijn bisschopsambt was ik eens gastspreker op een Christen Forumavond in Gent. Ik heb er toen drie pastorale lijnen gegeven, waar ik bijzondere aandacht wilde aan schenken. Ten eerste het ondersteunen van de mensen die in het bisdom Gent werken, onder meer de priesters, diakens, pastorale werkers, religieuzen en leerkrachten... Ik wou met de juiste beslissingen ervoor zorgen dat zij zich goed zouden voelen in hun werk. Als tweede punt noemde ik de aandacht voor de mensen die het minder goed hebben, onder meer in de Derde Wereld, de Vierde Wereld, de zieken. Een derde prioriteit was de jeugdpastoraal. Daar hebben we zelfs een nieuw vicariaat voor opgericht. Over het werk dat we samen met velen op die drie terreinen verricht hebben, ben ik eigenlijk wel tevreden.
Natuurlijk ook over de vele andere geledingen in de pastoraal, opleiding en vorming bijvoorbeeld."

Begin deze maand verscheen uw afscheidsbrief in Kerkplein en in Kerk en Leven. Daarin schrijft u: "Ik schreef u dikwijls over al het positieve in deze tijd en vroeg u niet negatief te oordelen of niet verdrietig te worden in verband met wat we nu in Kerk en samenleving beleven. Het wordt anders, maar de boodschap van Jezus zal in al haar grootheid en haar zuiverheid standhouden''. Is dat niet al te positief gesproken, gezien de huidige positie van de Kerk in de samenleving?

"Ik denk niet dat het getal een grote rol speelt. Kwaliteit daarentegen wel. Als er echt veel gelovigen zijn die iets kwaliteitsvols in de samenleving in te brengen hebben, dan mogen we spreken van een goede tijd. Ik geloof dat we als Kerk echt iets kunnen bereiken als we ons niet te veel met bijzaken bezighouden. Welke zijn de hoofdzaken dan? Eerst en vooral komt het geloof. We willen in God geloven op de manier van Jezus Christus. Daar moet het blijven over gaan. Dat maakt de Kerk bijzonder. En dat geloof veronderstelt tegelijk een inzet voor de samenleving. We moeten een hoog ethisch niveau blijven aanhouden. Het komt erop aan een middenweg te vinden waar Kerk en cultuur elkaar vinden. Vertooggemeenschappen, ik heb er dikwijls over gesproken, kunnen hierbij een grote inbreng hebben."

En tot slot: is het niet vreemd dat u toch nu al op rust gaat, hoewel u meent altijd gelukkig geweest te zijn in uw bisschopsambt?

"Toen ik werd benoemd, heb ik meteen gezegd aan mijn familie, vrienden en de vicarissen dat ik bisschop wou zijn tot mijn zeventigste. Niet langer. Aan mijn nauwe medewerkers heb ik ook gevraagd om dan met pensioen te gaan en ze hebben dat ook gedaan. Waarom ik dat vind? Ik wilde niet weggaan op een moment dat ik het niet meer zou kunnen, bisschop zijn. Dertien jaar is ook niet zo kort. Op wereldschaal gezien duurt een bisschopsambt gemiddeld tien jaar. Dat heb ik dan toch al goed overschreden... Alleszins blijf ik graag betrokken bij de gebeurtenissen in het bisdom Gent. Ik zal ze zeker van op een afstand met sympathie blijven volgen. En wie me nodig heeft, zal ook in de toekomst bij mij terechtkunnen." (tb)
 
 

 

Rorate Zoeken